ماموریت غیر ممکن نفت تهران در مصاف با الاهلی؟

2-1-2015422205636
نشنیده از پرسشگر- دوستانی که یادداشت های فوتبالی مرا دنبال می کنند می دانند حساسیت خاصی نسبت به تیم های ملی ایران دارم. گفتم تیم های ملی چون همه رده ها مثل نونهالان، نوجوانان، جوانان، امید، بزرگسالان و خلاصه هر بازیکنی در هر سنی که پیراهن تیم ملی ایران را بپوشد، پیراهنی مقدس بر تن کرده، نوعی لباس سربازی در کارزاری ورزشی که انگار وظیفه دارد از کیان و آبروی یک ملت در مصاف با حریفان دفاع کند. هر چند نباید در این مقوله زیاده روی کرد و همیشه معتقد بوده ام که فوتبال قبل از اینکه یک مبارزه ورزشی با حاصل جمع برد، باخت یا مساوی باشد، یک “بازی” است و همینگونه می بایست به آن نگاه کرد و در همه حال از آن لذت برد. معذالک دهه هاست نه تنها فوتبال بلکه همه ورزش ها از ابعاد بازی صرف خارج شده اند. پول، سیاست، ناسیونالیزم، دینامیزم و محرکه های اجتماعی برخاسته از نتایج یک بازی فوتبال موجب شده اند با گذشت زمان نقش “بازی” کمرنگتر و “مبارزه” پررگنتر شود. و از آنجایی که هر رزمی، رزمنده قابل می طلبد، این پیراهن جنبه تقدس بخود گرفته است. یادم می آید در کودکی از طریق یکی از آشنایان، پیراهن سفید شماره ۱۱ محمدرضا عادلخانی که با آن در مقدماتی جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین بازی کرده بود به من هدیه شد. در تمام عمرم هیچ هدیه ای بیش از این مرا شاد و خوشحال نکرد. پیراهنی که با جثه آن زمان وقتی بر تن می کردم تا پایین زانوهایم می رسید و حروف I R A N همتراز با نافم نقش می بست!
چهارشنبه آینده تیم ملی ایران بازی ندارد ولیکن در این روز نفت تهران در چهارچوب لیگ باشگاه های آسیا به عنوان تنها نماینده ایران در مرحله یک چهارم نهایی این مسابقات در مقابل الاهلی اماراتی قرار می گیرد که جدا از غیر قابل قیاس بودن شرایط و امکانات سخت افزاریش از قبیل باشگاه،ورزشگاه، زمین چمن، کادر فنی، اردوی اروپا، بازی های تدارکاتی با باشگاه های صاحب نام … یک مهاجم برزیلی به نام لیما استخدام کرده است که قیمتش دو برابر کل بودجه ۱۳ میلیاردی باشگاه نفت است.
البته امکانات و مزیت های همنام سعودی این باشگاه یعنی الاهلی عربستان کمتر از این باشگاه اماراتی نبود و کسانی که ۳ ماه پیش بازی قهرمانانه نفت تهران را در ورزشگاه جده آن هم یک روز بعد از شکست تحقیرآمیز پرسپولیس در همین کشور را دیدند حق داشتند نسبت به ادامه ماجراجویی این تیم متواضع، بدون هوادار ولی یکدست با مدیریت خوب و مربی جوان و جویای نامی به نام علیرضا منصوریان خوشبین باشند. منصوریانی که به همراه یحیی گل محمدی نماینده نسلی جدید از مربیان فوتبال ایران است و بدون شک در آینده برگهایی از تاریخ تیم ملی فوتبال ایران با نام آنها ورق خواهد خورد.
خوش بینی همراه با نگرانی! نگرانی از اینکه سودای رهبری استقلال که به اعتراف خود منصوریان جزو بزرگترین رویاهایش بوده است او را راهی جمع آبی ها کرده و کنتور تلاش های یکساله، ایجاد وحدت تاکتیکی و تیم جوش خورده کادر فنی را به صفر برساند و دوباره روز از نو و در مدت زمان کوتاه ۳ ماهه تیم مجبور به بازسازی خود با مربی، کادر فنی و تفکرات جدید شود که جا انداختن آن در بین بازیکنان نیاز به زمان دارد. و نگرانی از دست دادن بازیکنان کلیدی که در صعود به این مرحله نقش بسزایی داشتند یا به عبارتی از دست رفتن استخوانبندی تیمی.
بدبختانه برای منصوریان ولی خوشبختانه برای شیفتگان تداوم درخشش نماینده ایران در لیگ آسیا، سردمداران سیاسی و دمدمی ظهور دستگاه ناخلف متولی دولتی فوتبال حضور این مربی را در راس کادر فنی استقلال تاب نیاوردند و هر چند این تیم یکی دو هفته ای را از برنامه ۸ هفته ای بدنسازی علمی پیش فصل از دست داد لاکن مدیریت نفت تهران موفق شد تداوم سیستماتیک کادر فنی برای فصل بعد به ویژه بازی ۴ شهریورماه با الاهلی امارات را تضمین کند. از آن بهتر آن ریزشی که همگان هراس داشتند دامن بازیکنان تیم فینالیست جام حذفی و مدعی قهرمانی لیگ پانزدهم را بگیرد، رخ نداد و مدیریت نفت موفق شد با ۸۰ درصد بازیکنان اصلی خود تمدید قرارداد کند. حتی در مورد آن ۲۰ درصدی هم که باشگاه موفق به تمدید قرارداد نشد گفته شد که جایگزینها بهتر از بازیکنانی بودند که باشگاه را ترک کردند و چه بسا نسخه نفت ۹۴/۹۵ از نسخه ۹۳/۹۴ از این حیث قوی تر هم خواهد شد. فراموش نکنیم که این تیم در میانه فصل پیش و قبل از نخستین بازی از سری مسابقات لیگ آسیا، مرتضی پور علی گنجی پدیده شگفت انگیزش را در جام ملت های آسیا به چین ترانسفر کرد و بدون نقصانی موفق شد با حاج محمدی جایش را در قلب دفاع پر کند.
اما امروز بعد از ۴ هفته که از شروع لیگ برتر می گذرد و در آستانه بازی رفت در تهران با تیم الاهلی هستیم باید چرتکه انداخت، حساب و کتاب کرد و دید این تیم با شکل کنونی اش تا چه حد با تیم فاتح جده شباهت دارد؟
در قلب خط دفاع، نفت تهران زوج پادووانی-حاج محمدی را از دست داد. این دو عملکردی استثنایی در فصل پیش به نمایش گذاشتند. در این چهار هفته نه سید جلال حسینی به مرز بازنشستگی رسیده توانسته سرعتی بیش از حاج محمدی ترانسفر شده به استقلال را به نمایش بگذارد و نه کارلوس سانتوز برزیلی توانسته در قواره های پادووانی هموطن خود و گلزن ترین دفاع وسط لیگ پانزدهم که هر کرنری را برای حریف به کابوسی تبدیل می کرد ظاهر شود. ۵ گل خورده در چهار بازی برای تیمی که یکی از مستحکم ترین خط دفاع فصل پیش را داشت مایوس کننده است. علت این ضعف دفاعی تنها در ترکیب جدید که شاید برای هماهنگی به زمان نیاز داشته باشد خلاصه نمی شود بلکه از نظر نگارنده فقدان کمال کامیابی نیا، هافبک دفاعی ملحق شده به پرسپولیس، بزرگترین ضرری بود که متوجه تیم منصوریان شد. کامیابی نیا یکی از بهترین هافبک های تدافعی حال حاضر ایران است که پرسپولیسی ها قدرش را در آینده خواهند فهمید و علت اصلی تزلزل دفاعی نفت بیش از آنکه معلول ناهماهنگی دو دفاع وسط تازه وارد باشد در اثر از دست دادن کامیابی نیا زوج میانی دفاعی فصل پیش با کاپیتان علیرضا عزتی است.
با این وصف نفت تهران در سه ضلع از چهار ضلع مربع تدافعی اش در خط دفاع و میانی تغییر مثبتی نداشته و ضعیف تر از فصل پیش عمل می کند. از بخش دفاعی تیم که بگذریم می رسیم به هافبک طراح که ایمان مبعلی معروف به مهندس نفت با ۹ پاس گل و ریتم دهنده به حرکات تیمی نقش کلیدی در موفقیت های فصل پیش داشت. متاسفانه مبعلی در فاصله ۸ روز به یکی از مهمترین بازی های حرفه ایش در تمرین مصدوم شد و حتی حضور وی برای بازی برگشت در دبی هم در هاله ای از ابهام قرار دارد. هنوز برای اینکه پیام صادقیان دوباره احیا شده و بتواند جای ایمان با تجربه را پر کند خیلی زود است و خبر از دست دادن مبعلی برای اردوی نفت بسیار ناگوار بود. می ماند فاز هجومی، یعنی هافبکهای نفوذی و مهاجمین. در این بخش نفت تهران بهترین عملکرد را در ترانسفرها داشت. آنها توانستند قرارداد ارسلان مطهری سر زن و یکی از پدیده های لیگ و تیم ملی امید را حفظ کنند و اگر غلامرضا رضایی را از دست دادند جایش آلویس نانگ کامرونی را آوردند که با سابقه بازی در لیگ اسپانیا یک نیم فصل رویایی را در تیم فولاد با ۹ گل در ۱۴ بازی سپری کرد که بهترین راندمان یک مهاجم در لیگ پانزدهم محسوب می شود. منصوریان روی آل کثیر ومهمدی مومنی سرعتی هم حساب باز کرده است. روی کاغذ خط حمله نفت از لحاظ مهره قوی تر شده است ولیکن باز با بدشانسی، ارسلان خیلی زود مصدوم شد و تا دو ماه آینده در میادین حضور نخواهد داشت و مومنی، آل کثیر و نانگ برای اجرای حرکات ترکیبی و زهردار نشان دادن به زمان نیاز دارند و در این چهار هفته، خط حمله نفت آنچنان که باید با برنامه ظاهر نشده است.
با این همه اگر بخواهیم به نیمه پر لیوان نگاه کنیم و همچنان چشم امید به صعود نماینده ایران به نیمه نهایی لیگ قهرمانان آسیا داشته باشیم باید از وحید امیری کم نوسان صحبت کنیم که این روزها ستاره بلامنازع چپ پای ایران است. وینگر و بال چپی که تبدیل به بازیکن فیکس تیم ملی شده است ولی در نفت از آزادی عمل بیشتری برخوردار است و به عنوان بازیکن آزاد در همه عرض یک سوم دفاعی حریف جولان داده و یکتنه قادر است نظم هر دفاعی را به هم ریزد. امیدوار باشیم که پیام صادقیان یکی از بهترین بازی هایش را در دیدار با تیم اماراتی به نمایش بگذارد و جای خالی ایمان مبعلی را پر کند و علی الخصوص امیدوار باشیم مربع دفاعی نفت در برابر تکنسین های خلاق و سرعتی الاهلی کم نیاورد و دروازه علیرضا بیرانودند را در بازی رفت در تهران بسته نگه دارد که گل خورده میزبان می تواند در حسابرسی نهایی دوبل محاسبه شود.

نفت تهران – الاهلی امارات ورزشگاه آزادی تهران ساعت ۱۹ روز ۴ شهریور ۱۳۹۴

 


پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا پاسخ سوال زیر را وارد کنید * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.