شترسواری دولا دولای کی روش در مسقط

229083_579
نشنیده از پرسشگر- به جرات می توان گفت تیم ملی در بازی با عمان(۱-۱) بدترین عملکرد دفاعی خود را در سال های اخیر به نمایش گذاشت. تیم لوگوئن در میانه میدان و یک سوم دفاعی ایران هر کاری خواست انجام داد و اگر مهاجمانش کمی بیشتر قدر موقعیت ها را می دانستند با دست پر از زمین خارج می شدند.
اما چه برسر تیم ملی ایران که یکی از بهترین آمار گل خورده را در آسیا دارد آمده که به تیم درجه دویی چون عمان اجازه می دهد تا این حد ایجاد موقعیت کند؟
وقتی صحبت از عملکرد دفاعی می کنیم منظور نه فقط خط دفاع بلکه دفاع تیمی است. سیستم ۴-۲-۳-۱ کروش مارا عادت داده بود به یک دفاع تیمی فوق العاده منسجم و کمپاکت. این تیم خصوصا در بازی هایی که کسب تساوی برایش نتیجه خوبی محسوب می شد(مثل همین بازی که در خانه حریف به مصاف عمان رفته بود) با تجمع در نیمه خودی، کار دفاعی را از مهاجم نوک خود شروع می کرد و اجازه نزدیک شدن حریفان را به محوطه ۱۸ قدم نمی داد. در این سیستم اگر چه مالکیت توپ همواره در اختیار تیم مقابل بود ولیکن ضد حملات پرسرعت، مستقیم و با کمترین پاس تیم ملی حملات زهرناکی را روی دروازه حریف خلق می کرد. واقعیت این است که از اولین بازی مرحله مقدماتی جام جهانی روسیه که در خانه ترکمنستان مساوی کردیم، تغییر شیوه داده ایم و دیگر ۴-۲-۳-۱ بازی نمی کنیم.
قرعه مطلوب و نسبتا آسان، این امکان را برای کارلوس کی روش به وجود آورد که با توجه به سطح پایین تر حریفان، از ابتدای شروع این مرحله، دو هدف را دنبال کند: جوانگرایی و بازی دادن به بازیکنان جوانی مثل سعید عزت اللهی، کنعانی، مهدی ترابی، مهدی طارمی … و تغییر شیوه تاکتیکی با بکارگیری دو مهاجم در ترکیب و پرس روی یک سوم دفاعی حریف.
انتخاب اول کاملا منطقی به نظر می رسد و جای بحث باقی نمی گذارد چرا که برای رسیدن به معدل سنی ۲۸ سال در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه باید از الان معدل سنی را به ۲۵ سال رساند. بازیکنانی مثل سید جلال حسینی، خسرو حیدری و حتی تیموریان در آن سال بالای ۳۴ سال خواهند داشت و بازیکنان تیم ملی از همین حالا باید تجربه لازم را کسب کنند و توانایی جانشینی آنها را داشته باشند. خوشبختانه بازیکنان جوان نیز پاسخ اعتماد سرمربی پرتغالی را به بهترین نحو داده اند، عزت اللهی، ترابی، طارمی، کنعانی درخشش خوبی در نخستین بازی های ملی از خود به نمایش گذاشتند. می ماند تغییر شیوه
فوتبال ایران که بعد از اعلام بازنشستگی علی دایی، سالیان سال با خلا یک شماره ۹ و گلزن شش دانگ مواجه بود و می رفت به خاطر همین ضعف، حضور در برزیل را از دست بدهد توانست با هوشیاری کی روش و صید خارجی او رضا قوچان نژاد تا حدودی این ضعف را جبران کند. بازیکنی که کی روش از لیگ بلژیک به نوک حمله ایران آورد و خیلی زود و در مدت کوتاهی توانست بهترین راندمان یک مهاجم را بعد از دایی به ثبت برساند. کم کم در کنار قوچان نژاد، سردار آزمون جوان نیز ثابت کرد حرف برای گفتن زیاد دارد تا جایی که در جام ملت های آسیا موفق شد قوچان نژاد را روی نیمکت بنشاند. اما در عرض یک سال اخیر، لیگ برتر ما تعدادی شماره ۹ جدید به فوتبال ایران معرفی کرد: مهدی شریفی، کاوه رضایی … و مهدی طارمی. این آخری پدیده آخرین لیگ برتر لقب گرفت و امسال را نیز طوفانی شروع کرده است. از اینرو کارلوس کی روش به این فکر افتاده است که حالا ابزار تغییر سیستم و جرات بازی با دو مهاجم واقعی را در کنارهم دارد. حریفان ضعیف تیم ملی بهترین فرصت را برای این پرتغالی ایجاد کرد که با سیستم ۴-۴-۲ و با دو مهاجم، به جای تجمع در نیمه خودی از ابتدای بازی به فکر پرس روی حریف باشد. شیوه ای که اگرچه در بازی دوستانه مقابل ازبکستان با پیروزی ایران در این کشور همراه شد ولی ۴ روز بعد ترکمن ها نشان دادند برای اینکه این شیوه به طور کامل جا بیفتد و نظم دفاعی ریسک ضد حملات را به حداقل برساند خیلی کار مانده است.
با این حال شور شوق در کنار هم گذاشتن آزمون-طارمی به غیر از فوتبالدوستان و رسانه ها، کارلوس کی روش را نیز مجذوب خود کرده است. حالا بعد از پیروزی ۶-۰ مقابل گوام و همچنین ۳-۰ در برابر هند، دیگر اصطلاح “زوج حمله” مثل زمان دایی-عزیزی دوباره وارد ادبیات فوتبالی نویسان و ورد زبان همه شده است. دو بازی نسبتا آسان که زوج آزمون-طارمی نقش بسزایی در گل های زده ایران داشتند.
با این حال علائم و نشانه های تزلزل در کار دفاعی حداقل در برابر هند قابل روئیت بود و اینکه در مقابل حریفان قدر به مشکل بر خواهیم خورد. بازی امروز در مسقط تناقضات و اشکلات تغییر شیوه کی روش را کاملا آشکار کرد. کی روش از یک طرف برای ضمانت یک تساوی در خانه حریف دستور حمله نداده بود، و به رسم گذشته ها، تیم ترجیح می داد در نیمه خودی منتظر بماند با این تفاوت که استفاده از دو مهاجم، از هافبک ها کاسته است و نیمه زمین در اکثر دقایق نیمه اول بطور کامل در دست حریف. سردرگمی و مشخص نبودن وظایف دفاعی موجب شده بود عمانی ها توپ را در هر کجای نیمه زمین ما خواستند به حرکت درآورند و هیچ پرس گروهی منظمی را در این منطقه بر روی بازیکن صاحب توپ شاهد نبودیم. از آن بدتر، هر چهار بازیکن خط دفاع ما اصلا در سطح مدافعین تیم رتبه اول رنکینگ آسیا نشان ندادند. سید جلال به غیر از گلی که زد پر از اشتباه بود. وریا غفوری به هیچ مهاجمی در جناح راست نه نگفت. منتظری یکی از بدترین نمایش هایش را داشت و بالاخره یک بار دیگر ثابت شد نمی توان روی احسان حاج صفی به عنوان مدافع چپ حساب باز کرد و سرمربی تیم ملی خیلی زود باید جانشینی برای این پست که بعد از پولادی به پاشنه آشیل تیم بدل شده است پیدا کند.
مشکل کی روش در این بازی شتر سواری دولا دولا بود به این معنی که اگر به دنبال دفاع(برای تضمین یک نتیجه تساوی) و گوشه چشمی به ضد حمله بود، باید از همان شیوه قدیمی استفاده از تک مهاجم بهره می برد. مثلا اگر به جای طارمی در این بازی از بال راستی مثل رضائیان استفاده می کرد مطمئنا وریا غفوری نیاز نداشت این همه نفوذ بی ثمر کند، پشتش در ضد حملات خالی شود و اینقدر سردرگم در دوئل های تک به تک ظاهر شود.
شاید کی روش امروز چنین درسی را گرفته باشد و فقط در زمانی دست به گذاشتن دو مهاجم در ترکیب بگذارد که تیم سراپا باید برای به ثمر رساندن گل یا جبران گل خورده حمله کند، پرس کند و تیم مقابل را در زمینش تحت فشار قرار دهد. مثل دقایقی بعد از اینکه ایران گل اول را از عمان دریافت کرد و دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت.
آیا کی روش به چنین نتیجه ای رسیده است؟ برای پاسخ به سوال به زمان زیادی نیاز نیست چون بازی دوستانه سه شنبه آینده در برابر حریف قدری به اسم ژاپن و نوع ترکیب ایران و شیوه بازی در آن مسابقه حتما بیانگر نکات بسیاری خواهد بود.

 


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

لطفا پاسخ سوال زیر را وارد کنید * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.